မနက်ခင်းစောစောစီးစီး လူနာတင်ယာဉ်အသံတွေကြားတော့ စိတ်ထဲနှလုံးမကြည်မသာဖြစ်ရတယ်။ ဒီလိုနေ့ရက်တွေ ဘယ်တော့များမှ ကုန်ဆုံးမှာလဲဆိုတဲ့အတွေးက ဒီကာလတွေမှာ မနက်ခင်းတွေကို လေးလံထိုင်းမှိုင်းစေတဲ့ အတွေးစတွေပါပဲ။ ဒါပေမယ့် တဟေးဟေး တဝါးဝါးနဲ့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အထိ ပြီးခဲ့တဲ့ညတုန်းက ကြားခဲ့ရတဲ့ အသံဗလံတွေကိုပါ ပေါင်းစပ်တွေးမိလိုက်တော့ မနက်ခင်းဟာ ပူပင်သောကတွေနဲ့ ပိုပြီး နွမ်းလျစရာလို့ ဆိုရပါလိမ့်မယ်။ မိသားစုအသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ ဆွေမျိုးညီအကိုမောင်နှမတွေထဲမှာ COVID-19 ရောဂါပိုး ကူးစက်ခံရသူတွေရှိခဲ့ဖူးတော့ ကွာရန်တင်းစင်တာတချို့ရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ရှေ့တန်းမှာတိုက်ပွဲဝင်နေတဲ့ ကျန်းမာရေးဝန်ထမ်းတွေ၊ စေတနာ့ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ ပင်ပန်းနေမှုတွေကို သိနားလည်တယ်။ ဒီတော့ ဒီရောဂါကပ်ဘေးကြီး မြန်မြန်ပြီးဆုံးစေဖို့ နေ့တိုင်းဆုတောင်းရတယ်။ ကိုယ်တိုင်စည်းကမ်းလိုက်နာနေထိုင်ရတယ်။ ဒီလိုနေထိုင်နေရတဲ့ကြားထဲ ခုရက်ပိုင်းတွေမှာ စီတန်းလှည့်လည်မှုတွေနဲ့ လူစုလူဝေးနဲ့ အောင်ပွဲခံနေကြတာတွေကို မြင်ရတော့ ကျန်းမာရေးဝန်ထမ်းတွေကိုကြားက အားနာမိရတယ်။ ဘယ်လိုလူတွေများပါလိမ့်မယ်။ မြန်မာ့ဒီမိုကရေစီခရီးလမ်းဟာ ရှည်လျားပြီး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ ခရီးလမ်းတစ်ခုပါ။ ဒီနေ့အထိပန်းတိုင်ကို ရောက်ဖို့…

တစ်နေ့သားပေါ့။ အရပ်ထဲမယ် ရပ်ကွက်ဓမ္မာရုံကလူကြီးတွေနဲ့ လူလတ်ပိုင်းလူငယ်တစ်ချို့ နိုင်ငံရေးပါတီတစ်ခုရဲ့ အလံတွေကို လမ်းထိပ်တွေမှာ လိုက်တပ်ကြတယ်။ အချိန်အားဖြင့်ဆိုရင်တော့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ COVID-19 Positive လူနာတွေ့ပြီး တစ်ပတ်ကျော် နှစ်ပတ်နီးပါးအကြာကာလပေါ့။ အိမ်ရှေ့က လမ်းထိပ်မှာ တိုင်တွေလာစိုက်ပြီး အလံတွေလာတပ်တော့ အိမ်ထဲကနေ လှမ်းကြည့်မိတယ်။ လာတပ်တဲ့လူတစ်ချို့။ တစ်ယောက်မှာမှ Mask မတပ်ထားဘူး။ မပါလာဘူးလို့ပြောရင် ပိုမှန်မယ်ထင်တယ်။ လူငယ်တစ်ချို့က အချင်းချင်းပူးကပ်ဆက်နွယ်ပြီး စကားပြောဆိုနေကြတာမို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ၆ ပေကွာဖို့ ဝေးစွာ ၆ လက်မကွာခဲ့သည်ရှိသော် ကံကောင်း၏လို့ မှတ်ရပါလိမ့်မယ်။ သူတို့တွေကို လှမ်းငေးနေတာကိုရပ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်က သတင်းစာကို ကောက်လှန်တော့ “ပါတီကြီးတစ်ခုက အိမ်တိုင်ရာရောက် လိုက်ပြီး မဲဆွယ်စည်းရုံးမယ်” ဆိုတဲ့ သတင်းခေါင်းစဉ်လေးနဲ့ “လူ ၅၀ ထက်မပိုပဲ လူစုလူဝေးနဲ့ မဲဆွယ်စည်းရုံးနိုင်တယ်”…