‘တောသားမြို့ရောက် အတွေ့အကြုံသစ်များ’ ကျွန်တော် အမေရိကကို စပြီးထွက်ခွာလာတဲ့နေ့က ၂၀၁၉ ဧပြီလ ၁၀ ရက်နေ့ပါ။ မင်္ဂလာဒုံလေဆိပ်ကနေ မနက်စောစော လေယာဉ်နဲ့ ဟောင်ကောင်ကို သွားပြီး အဲ့ဒီကနေတဆင့် LA ကို ၁၄ နာရီလောက် လေယာဉ်ထပ်စီးလာခဲ့ရတာဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ရှေ့ဆောင်းပါးတွေမှာပြောခဲ့သလိုပဲ ဆန်ဒီယေဂိုမှာ ၂ ရက် ၃ ရက် နားပြီး၊ ဒီဒေသ ပတ်ဝန်းကျင်တွေကို လည်ပတ်လေ့လာခဲ့တယ်ဆိုပါတော့။ ဘယ်မှမသွားဖြစ်တဲ့ရက်တွေဆိုရင် အန်တီလဲ့တို့နဲ့အတူ ဈေးဝယ်ထွက်တဲ့အခါလည်း ထွက်ပေါ့။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်းနီးပါး ညနေစောင်းပြီဆိုရင် အေးမြပြီး နေရောင်ဖြာနေတဲ့ ကာလီဖိုးနီးယား ညနေခင်းလေးတွေကို ဝိုင်လေး တစ်ခွက်၊ မက္ကဆီကို အကြော်မုန့်တစ်မျိုးဖြစ်တဲ့ ဆယ်လ်ဆာ (Salsa Chips) လေး လက်တစ်ဆုပ်၊ အမေရိကန်အကြိုက် အချဉ်ရည့် ဒစ်ပ် (Dip or…
Category: Essay
“ကာဘရီယိုမှ မက်ဟက်တန်သို့” ကန့်လန့်ဖြတ် အမေရိကခရီး – ၃
‘ပထမကမ္ဘာရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ’ ကာဘရီယိုကနေ မြောက်ဘက်ကို ဆက်သွားရင် လဟိုယာ (La Jolla) ၊ ဒယ်လ်မာ (Del Mar) တို့လို နာမည်ကျော် သူဌေးမြို့လေးတွေကို ရောက်ပါမယ်။ လဟိုယာရဲ့ အမှတ်သင်္ကေတက တောင်ကုန်းခပ်နိမ့်နိမ့်တွေပေါ်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ စပိန်တောင်ပိုင်းစတိုင် တိုက်ပုလေးတွေ၊ ယူကလစ်ပင်တွေ၊ ခြံစည်းရိုး စက္ကူပန်းပင်တွေ၊ စင်ရော်တွေ၊ ငှက်ကြီးဝန်ပိုတွေနဲ့ ပင်လယ်ဖျံတွေပါပဲ။ ကျွန်တော် လဟိုယာဘက်ရောက်ချိန်မှာတော့ ဖျံတွေ မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး။ ဆန်ဒီယေဂိုကို ရောက်ပြီး ဒုတိယရက်မှာတော့ ကျွန်တော် လဟိုယာဘက်ကို ရောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ လဟိုယာဟာ ဆန်ဒီယေဂိုမြို့ရဲ့ မြောက်ဘက် နယ်စပ်မျဉ်းပါ။ ၇ မိုင်ရှည်ပြီး စက်ဝိုင်းကွေးသဏ္ဍာန်ရှိတဲ့ ပစိဖိတ်ကမ်းရိုးတန်းနဲ့ ရှုမျှော်ခင်းကောင်းတဲ့ တောင်ကုန်း ခပ်ပြေပြေလေးတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာက လဟိုယာရဲ့ ပြယုဒ်ပါပဲ။ လဟိုယာရပ်ကွက်လမ်းတွေထဲ လျှောက်သွားရတဲ့အရသာက အတော်မိုက်ပါတယ်။…
“ကာဘရီယိုမှ မက်ဟက်တန်သို့” ကန့်လန့်ဖြတ် အမေရိကခရီး – ၂
‘စစ်သားဟောင်းကြီးများ ဘယ်တော့မှ မသေ’ ကျွန်တော် ဆန်ဒီယေဂိုရောက်ချိန်က နွေဦးမို့ ရာသီဥတုက အတော်သာယာပြီး နေလို့ကောင်းတယ်။ ဆောင်းလေခပ်အေးတွေ ကျန်နေသေးသလို နေခြည်နွေးနွေးတွေလည်း ယှက်ဖြာနေတဲ့ကာလပေါ့။ တစ်နှစ်လုံးမှာ အသာယာဆုံးအချိန်လို့ လူတိုင်းပြောကြတယ်။ ဆန်ဒီယေဂိုကမ်းခြေဟာ မြင်သာအောင်ပြောရရင် ကလောနဲ့ ငပလီပေါင်းစပ်ထားသလိုပဲ။ ဒီဒေသမှာ နွေဦးကာလဆိုရင် လမ်းဘေးဝဲယာတွေမှာ အလေ့ကျပေါက်နေတဲ့ ခရမ်းသွေးရောင် ကာလီဖိုးနီးယားဘိန်းပန်းတွေ၊ ဒုဓလီပန်း ဝါဝါလေးတွေ၊ ပြာလဲ့လဲ့ ချီကိုရီပန်းလေးတွေပြည့်နှက်နေတတ်တယ်။ အထူးသဖြင့် ကာလီဖိုးနီးယားဘိန်းပန်း (California Poppy) လို့ခေါ်တဲ့ Eschscholzia Californica တွေဟာ မြို့ရဲ့နေရာအနှံ့မှာ အရောင်အသွေးစုံစုံနဲ့လှပလို့နေတော့တာပါပဲ။ အနီ၊ လိမ္မော်၊ အဝါနဲ့ ခရမ်းရောင်စသဖြင့် အရောင်အဆင်းအမျိုးမျိုးပွင့်တတ်တဲ့ ဒီပန်းတွေဟာ ကာလီဖိုးနီးယားပြည်နယ်ရဲ့ အထိမ်းအမှတ်ပန်းမျိုးစိတ်ပါ။ ၁၉၀၃ ခုနှစ်ကတည်းက သတ်မှတ်ခဲ့တာပေါ့။ ကာလီဖိုးနီးယားမှာတော့ ဒီပန်းကို အလေးထားကြသလို နာမည်လည်း…
“ကာဘရီယိုမှ မက်ဟက်တန်သို့” ကန့်လန့်ဖြတ် အမေရိကခရီး – ၁
‘ငပလီ၊ ကလော၊ မြင်းခြံ’ လော့စ် အိန်ဂျယ်လိစ်လေဆိပ် (LAX – Los Angeles International Airport) ကို ရောက်တော့ ဒီမှာ ည ၁၂ နာရီထိုးနေပြီ။ အမေရိကန် အနောက်ဘက်ကမ်းရဲ့ အလုပ်အရှုပ်ဆုံး လေဆိပ်ကြီးဟာ ကိုယ့်အတွက်တော့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလွန်းလှတယ်။ ၁၉၃၀ ပြည့်နှစ်မှာ ဖွင့်လှစ်ခဲ့တဲ့ ဒီလေဆိပ်ကြီးဟာ ဧက ၃၅၀၀ ကျော်ကျယ်တယ်။ ၂၀၁၉ တစ်နှစ်တည်းမှာတင် ခရီးသည်ပေါင်း ၈၈ သန်းကျော်ဝင်ထွက်သွားလာခဲ့တယ်တဲ့။ ကိုယ်လည်းဒီအထဲမှာ တစ်ယောက်အပါအဝင်ပေါ့။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ တတိယမြောက်အလုပ်အများဆုံးလေဆိပ်ကြီးပါပဲ။ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးဂိတ်ကို ဖြတ်ပြီးတော့ ပါလာတဲ့ သေတ္တာတွေကို သယ်ဖို့ Luggage Claim တဲ့နေရာမှာ စောင့်ရတယ်။ အမေရိကမှာ တစ်လလောက်နေမှာမို့ ကိုယ့်မှာလည်း ပါလာတဲ့ အထုပ်တွေက အများသားရယ်။ ဒီမှာပဲ…
ဦးနှောက်ပိစိထဲက အတွေးတစ်စ
သံပုံးတွေ သံပုံးတွေ ထူးထူးဆန်းဆန်း အော်သံ ပိစိလေးကြောင့် ကျွန်တော် နားစွင့်မိလိုက်တယ်။ အိမ်ခေါင်းရင်းအိမ်က ၃ နှစ်သမီးလေး အော်နေသံဗျ။ ရုတ်တရက်ဆိုတော့ ခေါင်းထောင်သွားတယ်။ ဒီကလေး ဘာတွေ အော်နေတာပါလိမ့်ပေါ့။ နားကို သေချာစွင့်မိတော့မှ ကလေးမလေးကို မိခင်လုပ်သူက ဘုရားစာ တိုင်ပေးနေတဲ့ အသံကို ကြားရတယ်။ အသံက ခပ်တိုးတိုး ငြင်ငြင်သာသာလေးရယ်။ … “သမ္ဗုဒ္ဓေ အဌဝီသဉ္ဇ ဒွါဒသဉ္ဇ သဟဿကေ” တဲ့… အော် သမ္ဗုဒ္ဓေဂါထာတော်ရယ်ပဲ။ ကလေးကို ဘုရားစာ သင်ပေးနေတာပ…လူမှုဘဝမှာ ကိုယ့်အပူတွေနဲ့ကိုယ်မို့ ဘုရာ တရားဆိုတာလဲ ဝေးနေခဲ့တာကြာပြီပဲဆိုပါတော့။ ခုလို ကလေးမလေးရဲ့ ဘုရားစာဆိုသံကြားတော့ မထင်မှတ်ပဲ ဆက်နားထောင်နေမိတယ်။ မပီကလာပီကလာနဲ့ ရွတ်နေတဲ့ ကလေးမလေးရဲ့ ရွတ်ဆိုသံဟာ ဌာန်ကရိုဏ်းမကျပေမယ့် ကြည်ကြည်မြမြလေးရယ်။ ရုတ်တရက် စိတ်ကလေး…
ရွက်မဲ့လှေ
“လူတစ်ယောက်သေသွားလို့ ငိုတိုင်းသာ အဲ့လူပြန်ရှင်လာမယ်ဆိုရင်တော့ အားရပါးရ ငိုလိုက်စမ်းပါသားရယ်” မှတ်စုထဲက စာကြောင်းလေးသည် သူ့ကို ငေးကြည့်နေသယောင်ယောင်။ ညစ်ထေးနေသည်ဟု မဆိုသာသည့်တိုင် အချိန်ကာလတိုက်စားမှုများကြောင့် နွမ်းလျနေသည့် ကတ္တူစာရွက်ဟောင်းလေးပေါ် မျက်ရည်စက်တစ်ချို့ ပစ်ကျသွားခဲ့ကြသည်။ တစ်ချို့မျက်ရည်စများသည် စာရွက်ကို ကိုင်ထားသည့် သူ့လက်ဖမိုးလေးကိုပင် လာစင်သည်။ ဒီစာသားလေးကို သူ တေးမှတ်ထားခဲ့သည်မှာ ၁၉ နှစ်တိုင်ခဲ့ပြီ။ ရုတ်တရက် ရေဒီယိုကထွက်ပေါ်လာသည့် သီချင်းသံက ဆွတ်ဆွတ်ပြန့်ပြန့်။“မွန်း လွဲ ချိန် နေရောင်လည်း ကျ လုပြီ …” … အဆိုတော် လွှမ်းမိုး၏ တေးသံသည် မျက်ရည်မခိုင်သူကို ငိုကြွေးရန် တွန်းပို့နေပြန်သည်။ သြော် … ဒီနေ့ဆို အဖေဆုံးတာ ၁၉ နှစ် ရှိပြီပဲလို့ သူ တွေးနေမိသည်။ လက်ထဲက မှတ်စုစာအုပ်လေးကို ပိတ်ရင်း…
ကြယ် ကြည့် သူ
သူ ထမင်းစားပွဲရှေ့က ခုံမှာ ခနထိုင်လိုက်သည်။ နောက်တော့ ဘေးနားက ရေခဲသေတ္တာအဟောင်းလေးကို ကောက်ဖွင့်ပြီး ရေတစ်ဘူးယူသောက်လိုက်၏။ Mogu (ဂျယ်လီအချိုရည်) ဘူး ခပ်သေးသေးတွေထဲထည့်ထားသည့် အမေ့ရဲ့ ရေခဲရေ ခပ်အေးအေးက တချက်တချက် သောက်ရတာ သိပ်မဝ။ ဒုတိယမြောက်ရေဘူးကို အငမ်းမရသောက်ပြီးနောက် နံဘေးနံရံပေါ်က နာရီကို သူလှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ နာရီလက်တံသည် ၁၀ နာရီနှင့် ၁၂ မိနစ်ကို ညွှန်ပြနေသည်။ “အော် မိုးတောင် အတော်ချုပ်ပါပေါ့လား” လို့ သူတွေးမိသည်။ တစ်ဖက်အိမ်က လွင့်ပြန်လာသည့် Myanmar Idols တီးလုံးသံသဲ့သဲ့ကိုလည်း ကြားလိုက်ရတော့မှ ဒီနေ့ သောကြာနေ့ဖြစ်မှန်း သူသတိထားမိသွားသည်။ အချိန်ကာလတွေ နေ့ရက် သတ်မှတ်ချက်တွေကို သူသတိမထားခဲ့မိတာ ကြာလေပြီ။ သူဝန်ထမ်းလောကကို စွန့်ခွာပြီးကတည်းက စာပေရေးသားခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သူ…
အိမ်ယောင်ဆောင်တဲ့ အိမ်
“ဘာဟင်းရလဲ” ဆိုတဲ့ မေးသံကြောင့် ဒေါ်တူး တွေးလက်စ အတွေးတွေရပ်သွားတယ်။ “ထမင်းဖြူနဲ့ ချဉ်ပေါင်ကျော်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ကလေး” လို့ ဒေါ်တူးတစ်ယောက် ကမန်းကတန်းဖြေလိုက်ရတယ်။ ဟင်းလာဝယ်တဲ့ ကောင်လေးက သူ့ကို အထူးအဆန်းဟန်နဲ့ ပြူးတူးပြဲတဲပြန်ကြည့်နေတာ မြင်လိုက်ရတော့ … “ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးတွေတက်လို့ ဟေ့ … ဟင်းတောင် မတင်နိုင်တော့ဘူး။ နောက်နေ့ဆို ဆိုင်တောင် ထွက်ချင်မှ ထွက်မှာ” လို့ စောင့်အောင့်ပြီးပြောလိုက်တယ်။ ဟိုဘက်လမ်း သံရည်ကြိုစက်မှာလုပ်တဲ့ ကောင်လေးခမျာမှာတော့ အူလည်လည်ပုံနဲ့ ချဉ်ပေါင်ကျော် ၁၀၀ ဖိုးနဲ့ ထမင်းဖြူ ၂ ထုပ်ဝယ်ပြီး ပြန်သွားလေရဲ့။ ဒီတော့မှပဲ ဒေါ်တူးလည်း သူ့တွေးလက်စ အတွေးကို ပြန်ဆက်ရတယ်။ မနေ့ကညနေပိုင်းဈေးသွားကတည်းက ကြက်သွန်ဈေးက တစ်ပိဿာ ၃၀၀၀၊ ၃၅၀၀ အထိ တက်နေတယ်။ အသားဟင်းတွေ…
ငါးပြေမဟင်းတစ်ခွက်နဲ့စာတစ်စု
ဒီနေ့ အိမ်မှာ ငါးပြေမဟင်းချက်တယ်။ မိုးမဝင်သေး၊ မိုးဦးတောင် မကျသေးချိန်မို့ ငါးပြေမဟင်းစားရတာက နည်းနည်းတော့ ဆန်းတယ်။ အကောင်လည်း သိပ်မဖွံ့ဘူးပေါ့။ တကယ်ဆို ကျွန်တော်က ငါးပြေမဟင်းဆို အလွန်အကျူးကြိုက်တတ်တာ။ ဒါပေမယ့် ဒီလို ငါးပြေမကို ရူးရူးမူးမူးမကြိုက်လာခင် လွန်ခဲ့တဲ့ ၂၅ နှစ် လောက်ကဆို ကျွန်တော်က ငါးဆို ဘာငါးမှ မစားခဲ့ဘူးရယ်။ အမေကဆို “ငါးကြော် မကြိုက်တဲ့ ကြောင်မိုက်” ဆိုပြီး ခနခန နောက်ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်တော့်အသက် ၁၀ နှစ်လောက်ရောက်တော့ အမေပေးဖတ်လို့ ရသမဂ္ဂဇင်း တွေ စဖတ်ခွင့်ရတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ငါးပြေမကို ကံဇာတ်ဆရာက ထိပ်တိုက်ပေးတွေ့တော့ပါပဲ။ အဲ့တုန်းက ဖတ်ခွင့်ရတာ လုံမလေး မဂ္ဂဇင်းနဲ့ မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း ပေါ့လေ။ အနုပညာဘက်ပိုကဲတဲ့ မဟေသီမဂ္ဂဇင်းထက်…
ကျွန်တော်နဲ့ ပုဇွန်ဆိတ်
အိမ်ပြင်တာ တတိယမြောက်နေ့၊ အရပ်ထဲ ရေမလာတာ ၅ ရက်မြောက်နေ့ပေါ့။ ဆိုတော့ ထုံးစံအတိုင်းအလုပ်မအားတဲ့ တစ်ရက်ပါပဲ။ ပူပူပြင်းပြင်း နွေခေါင်ခေါင်ထဲမယ်၊ တစ်အိမ်လုံး ရှုပ်ပွ၊ နေရထိုင်ရခက်၊ ကျပ်ကျပ်ညပ်ညပ်ပစ္စည်းတွေ အကြားထဲ သားအမိနှစ်ယောက် တိုးခွေ့ပြီး နေလယ်စားလိုက်ရတဲ့ ရက်တွေထဲက တစ်ရက်ပေါ့။ ချွေးတလုံးလုံး အလောတကြီးဆိုပေမယ့်လည်း ဒီနေ့ နေ့လယ်စာကတော့ တခြားရက်တွေထက်စာရင် စားရတာ အတော်မြိန်သဗျ။ ခါတိုင်းဆို ပူစပ်ပူလောင် ရန်ကုန်နွေက အစားအသောက်ပျက်လောက်အောင် ဒုက္ခပေးတယ်။ ဒီနေ့တော့ အမေက ပုဇွန်ဘော့ကျိတ် ခပ်သေးသေးကောင်လေးတွေကို ငြုပ်သီးခပ်စပ်စပ်လေးနဲ့ ကြော်တယ်။ ကင်ပွန်းချဉ်ရွပ်လေးကို ပုတက်ဆာလေးနဲ့ ကတိုက်ကရိုက်ကြိုထားတဲ့ အရည်သောက်ကလေးကလည်းပါသပေါ့ဗျာ။ ကျွန်တော်ဆိုသည်မှာလည်း လူကသာ ရေမချိုး၊ မိုးမချိုး နေတာ ရေထဲက အကောင်ပလောင်တွေဆို အသေကြိုက်တာရယ်။ ဆိုတော့ လူမမယ်ကလေး လက်သန်းကွေး အရွယ်လောက်ရှိတဲ့…
